۱. دوپامین (Dopamine)این انتقال‌‌دهنده‌ی عصبی، سیستم مربوط به دریافت پاداش را در مغز شما هدایت می‌کند. هنگامی‌‌که در محل کارتان مورد ستایش مدیر یا همکاران خود قرار می‌گیرید، مغز درواقع دوپامین خوش‌مزه‌ای به‌سمت شما پرتاب می‌کند و بعد از آن، لبریز از احساس جذاب سرخوشی می‌شوید؛ این احساس نیز باعث می‌شود رفتار خوشایندی داشته باشید. دوستان عزیزم، دوپامین را می‌توانید با دنبال‌کردن اهداف واقع‌بینانه تقویت کنید. اهداف دست‌یافتنی و کوتاه‌مدت برای خودتان درنظر بگیرید و با رسیدن به این اهداف با دریافت دو

هنوز هم که هنوز است، ریسک‌ پذیری مخصوصا برای کارآفرین‌ها دلهره‌آور است. اما نباید فراموش کنیم که همیشه ریسک‌ کردن به این معنی نیست که ممکن است حاصل باب میل نباشد. برای ریسک‌ پذیربودن در زندگی و اتخاذ تصمیم‌‌هایی با ریسک‌ بالا، این پنج نکته‌ی پیشنهادی را عملی کنید. اگر ریسک‌ پذیر نیستید، به‌جرئت می‌توانیم بگوییم پس کسب‌وکاری هم برای کارآفرینی ندارید. اساسا کارآفرینی با ریسک‌ پذیری گره خورده است. باید مقداری از سرمایه‌تان را برای توسعه‌ی تجارت‌تان سرمایه‌گذاری کنید. البته این امر در بیشتر مواقع ات

این احساس را زمانی تجربه می‌کنیم که فرصت انجام کاری را به‌دست آورده‌ایم که به صلاح‌مان است، اما از آن اجتناب می‌کنیم. چرا؟ چون ذاتا ریسک‌گریز هستیم و می‌ترسیم وضعیت موجود را به خطر بیندازیم. وضعیت فعلی، با همه‌‌ی عیب‌هایی که دارد، آشنا، بی‌دردسر و کم‌خطر است. در روز جاریه به لطفِ پیشرفت‌های فناوری در حوزه‌ی عکس‌برداری از مغز، ثابت شده است که انسان ذاتا موجود ریسک‌گریزی است. به‌عبارت‌دیگر، برای ما پذیرفتنِ وضعیت موجود، سکوت کردن و تسلیم شدن، به مراتب آسان‌تر از تغییر کردن، بهره بردن از فرصت‌ها، ب

❣️ 8 سخن که هر روز شما را باانگیزه نگه می دارد: 1- هیچ کس شما را به جلو هل نمی دهد الا خودتان. 2- همیشه باور داشته باشید که اتفاق فوق العاده ای رخ خواهد داد. 3- هیچ چیز در دنیا دائمی نیست؛ حتی مشکلاتمان. 4- امیدتان را از دست ندهید. شما هرگز نمی دانید که روز بعد ممکن است چه چیزی به همراه داشته باشد. 5- زندگی سرسخت است اما شما هم همین طور. 6- از فکر کردن به اتفاقات ناگوار دست کشیده و به اتفاقات خوب فکر کنید. 7- در سکوت به سختی کار کنید. بگذارید موفقیت، صدای شما باشد. 8- رها کردن، آسان نی

بچه‌های من در اتاق طبقه‌ی بالا، درست بالای سر من هستند و در حال چیدن قطعات جورچین با هم دعوا می‌کنند. چند لحظه پیش صدای ضربه‌ی بلندی شنیدم و حالا از بالا صدای گریه و فریاد به‌گوش می‌رسد. پرستارشان آنها را از هم جدا می‌کند و هرکدام را به یک اتاق می‌فرستد تا آرام شوند.بچه‌های من با ۲۲ ماه فاصله‌ی سنی معمولا دوستان خوبی برای هم هستند. اما در تعطیلات زمستان گذشته، رابطه‌ی خوب‌شان شکراب شد. قبل از خاتمه تعطیلاتِ ۲هفته‌ای‌مان ‌که در آن اغلب اوقات کنار هم بودند، دختر بزرگم فریاد زد: «حالم ازت بهم می‌خو